باران گرفت و بغض آسمان شكست

در چين چين دامن بيد جنون زده

طوفان كينه دار با خنجرش نشست.

از درد زخم باد بيد از نفس فتاد

پايش ز هم شكست دستش ز بن گسست

خون رگان بيد گل را و لاي را

روفيد و برد و شست

از قطره هاي ان صد بيد پر غرور

در خاك خوب رست.

با آن كه دست باد با خويش تيشه داشت

بيد جنون زده در خاك ريشه داشت...